Petra maakte de stap van schoonheidsspecialiste naar verpleegkundige

“Ik kom uit een zorgfamilie en heb zelf ook ervaring met zorg, omdat mijn zusje een verstandelijke beperking heeft. Een echte zorgopleiding had ik nog niet gedaan, maar de psychiatrie vond ik altijd al interessant. Het blijft een grijs gebied binnen de zorg, het is soms ingewikkeld, maar juist dat maakt het uitdagend. Je kunt écht iets voor een cliënt betekenen. Dat motiveerde mij om te solliciteren voor deze opleiding.” 

Hoe heb je de switch naar deze opleiding gemaakt?
“Vrienden van mij werkten bij de Pompestichting. Via hen kwam ik in contact met de praktijkopleider. Hij legde uit wat het carrièreswitchtraject inhoudt en dat er later dat jaar vacatures zouden komen. Dat sprak me meteen aan, vooral omdat ik de psychiatrie altijd al boeiend vond. Ik heb gesolliciteerd, het hele proces doorlopen en werd aangenomen.” 

“Het carrière-switchtraject duurt 4 jaar, ik doe de opleiding een half jaar versneld waardoor ik hem hopelijk in 3,5 jaar ga afronden. Elk jaar werk ik op een andere afdeling. In mijn eerste jaar werkte ik op Triade, een afdeling voor ouderenpsychiatrie in Wolfheze. Daar leerde ik veel over zowel psychische als lichamelijke zorg. Nu rond ik mijn tweede jaar af in de behandelkliniek van de Pompestichting, waar we tbs-patiënten behandelen. Dat is weer totaal anders. 

Vanaf 1 februari start ik aan mijn laatste opleidingsjaar op de High & Intensive Care (HIC) in Nijmegen. Dat is een afdeling voor mensen die een ernstige psychische crisis doormaken en direct opgenomen moeten worden. Ik vind het heel waardevol dat je tijdens de opleiding kennismaakt met verschillende doelgroepen en verschillende soorten zorg.” 

Hoe ervaar je de opleiding, zeker zonder traditionele zorgachtergrond?
“De opleiding ervaar ik als goed. Het meest uitdagend vind ik het schrijven op hbo-niveau, daar maak ik nu de grootste ontwikkelstappen in. Tegelijkertijd leer ik persoonlijk heel veel. Het eerste jaar vond ik pittiger dan het tweede: je krijgt veel theorie, van anatomie tot medisch rekenen. In je tweede jaar schrijf je gerichter en kun je meer vanuit de praktijk werken. De combinatie van theorie én toepassing op de werkvloer vind ik heel leuk.” 

Je werkt 36 uur en studeert daarnaast. Hoe is dat?
“Het is intensief. Eén dag school, veel zelfstudie, en je vrije dagen bestaan ook voor een deel uit leren en opdrachten maken. Ik ben gelukkig goed in plannen, maar soms loopt iets anders en dan is het schakelen. Toch pak ik het altijd weer op. Je wordt er van tevoren goed op voorbereid dat de opleiding veel van je vraagt.” 

Hoe was het om meteen vanaf het begin op de werkvloer mee te draaien? 
“Heel fijn. Ik stond de eerste drie maanden boventallig, waardoor je echt kunt meekijken en langzaam kunt meehelpen. Dat geeft lucht. Ze weten dat je geen zorgachtergrond hebt, dus er is begrip en ruimte om te leren. Dat vind ik echt een pluspunt.” 

“Het lag in mijn regio, dus dat was een praktische keuze. Ik heb ook bij een andere organisatie gericht op buurtzorg gekeken, maar dat bleek niet bij mij te passen. Het trok me aan dat Pro Persona een grote opleidingsinstelling is en dat je daardoor veel kanten op kan. Daarnaast houd ik van uitdaging, en de psychiatrie. Zeker hier is elke dag anders. Dat past bij mij.” 

Heb je al ideeën voor ná je opleiding?
“Ik ben nog 1,5 jaar bezig, maar ik volg de opleiding versneld. Uiteindelijk wil ik eerst ervaring opdoen als gediplomeerd verpleegkundige. Misschien dat ik daarna de opleiding tot verpleegkundig specialist wil doen, voor meer verdieping. Maar dat zie ik tegen die tijd wel.” 

“Mijn ontwikkeling als verpleegkundige en daarnaast mijn persoonlijke ontwikkeling. Ik leer veel over mezelf, zeker in het werken met patiënten. Je krijgt spiegels voorgehouden en leert gedrag beter begrijpen. De psychiatrie is persoonlijk werk; je gebruikt jezelf als instrument. Dat maakt het intensief maar heel waardevol.” 

Hoe ervaar je de begeleiding?
“Heel goed. Ik heb tot nu toe op beide werkplekken fijne begeleiding gehad. Ik spreek me makkelijk uit en dat wordt gewaardeerd. Je hebt werkbegeleiders en praktijkopleiders, en je kunt daar altijd terecht met vragen. Dat creëert een veilige leeromgeving.” 

Tot slot: wat vind jij het mooiste aan werken in de psychiatrie?
“Dat je écht iets kunt betekenen. Je komt dichtbij mensen, je ondersteunt ze zowel mentaal als fysiek, en je kunt hen helpen hun eigen regie terug te krijgen in de mate waarin dat mogelijk is. Je ziet mooie ontwikkelingen, hoe klein ook. Dat maakt het werk heel bijzonder.”